Turning the Art World Inside Out (2013)

Director: Jack Cocker

Priča o alternativnim umetnicima koji su zbunili i promenili svet sa posebnim osvrtom na mog miljenika Joe Colemana.

Apocalypse Culture by Adam Parfrey (1987,PDF)

"TWO THOUSAND YEARS have passed since the death of Christ and the world is going mad. Nihilist prophets, born-again pornographers, transcendental schizophrenics and just plain folks are united in their belief in an imminent global catastrophe. What are the forces lurking behind this mass delirium?

APOCALYPSE CULTURE is a startling, absorbing and exhaustive tour through the nether regions of today’s psychotic brainscape.

First published in 1987, APOCALYPSE CULTURE immediately touched a nerve. Alternately excoriated and lauded as “epochal”, “the most important book of the decade,” APOCALYPSE CULTURE had begun to articulate what many inwardly sensed — the-fear inspired irrationalism and faith, the clash of irreconcilable forces, and the ever-looming specter of fin de race. In its present incarnation for Feral House, APOCALYPSE CULTURE has significantly increased in size, taking on new perspectives on our current crisis, with pertinent revisions of many articles from the original edition."

Neke od tema: The Process Church of The Final Judgement, Radio Werewolf, Lycanthropy, Interview with an necrophiliac, Temple ov Psychick Youth (TOPY), Aleister Crowley, The Last Defense of LSD, Adolf Hitler, Boyd Rice, Instructions for the Kali-Yuga, Apocalypse Art, Schizophrenic Responses to a Mad World, Art in the dark, Masochism, Fakir Musafar interview, Aesthetic Terrorism, Peter Sotos interview, Apocalypse Science, Eugenics, Quantum Mechanics & Chaos Theory, The Theology of Nuclear War, The Christian Theory of Occult Conspiracy, Masonic Symbolism in the Assassination of JFK, Tito and JFK, Charles Manson, Joe Coleman...

DOWNLOAD PDF

Sinovljeva novogodišnja poslanica balkanskoj nejači

Što ne bi reko Đus, prestanite sa ubijanjem, počnite sa studiranjem, dakle znam ja da će sad da krene ova post-novogodišnja depresija jer smo se ko i svake godine dojaja smorili, očekivali svašta a dobili kurac. Ali to je tako bukvalno svaki put, tako da bi pojedinci, ponavljam, ne svi, samo pojedinci, trebali da se pripaze ovih dana, da ne bi bezveze ponovo upali u podlu zamku depresije, jer depresija vam je ko kurva ona najzajebanija, ima te izvara samo tako, ima ti govori sve što si zapravo sam projektovo, tipa jadan sam, nemam curu, nemam para, nemam perspektive, a ona ti bukvalno odgovara na to, jesi jadan, zaista nemaš para, jebo perspektivu, ajd' se ti lagano ubi, šta te košta? I tako bukvalno za svaku negativnu misao koja vam se javi ovih trusnih dana depresija vam je samo potvrđuje, a ako ste labilnija ličnost, može vrlo lako i da vas nagovori na to zlo, ko sad kad bi sedeli sa nekim u sobi zatvoreni 24 časa i ovaj vam uporno pričao kako ste loši, kako je bolje da vas nema itd. E, isto radi depresija, ona podstiče i produbljuje vaš bedak.

A posebno nemo' neko da je probo da se samoubiva Litijumom, jer pustite vi pesmice Kurta Kobejna, ma kolko popio tih kapsula to su ti muke Isusove, ma šta Isusove, Dapčevićeve muke na Golom. A zipa samo kolko treba popiti te soli ne bi li čuka stala il' koji već organ, ja sam se znači frapiro : "The LD50 dose is 525 mg for every kilogram of your body weight", što u prevodu znači da ja ako imam npr. 100 kila mora popijem 52.500 mg - što na srpskom znači 300 mg po kapsuli jednako 175 komada?! Alooo rođače, pa bolje kašikom da ga hasam, a ne da gutam tolke kapsule, pa pre ću overim od te plastike nego od ove soli. Inače, ni tih 525 mg po kilogramu nisu sigurica, jer ovo "LD50 dose" zapravo znači letalna doza sa šansama 50/50, Znači ladno popiješ 50 grama čiste soli, i preživiš, ali sa kakvim posledicama - ja to ne smem ni da zamislim, uostalom, probajte da popijete ma samo 10 grama ove kuhnjske soli pa da vidite o kakvom se otrovu radi...nedobog nikom. Dakle, NO, NO, NO! A evo za kraj i da čujete šta kaže naš mesija, Joe Coleman, na sve ovo, dakle obrati pažnju:

Into the Night with Joe Coleman and Asia Argento (2002)

Nemacki TV show u kome se dve poznate licnosti sastaju u nekoj svetskoj metropoli i onda posecuju razna zanimljiva mesta i pricaju kojesta. U ovoj epizodi Asia Argento, glumica i naravno cerka kultnog talijanskog rezisera, dolazi u posetu slikaru Dzou Colemanu. E sad zasto je to bitno, pa zato sto je Joe Coleman jedna veoma izuzetna faca, prvi put sam se susreo sa njegovim radom na omotu mog naj-naj-omiljenijeg dokumentarca "Charles Manson Superstar", a kasnije, 2007. i u mozda najboljem dokumentarcu ikada napravljenom o nekom serijskom ubici "Albert Fish - In sin he found salvation", gde pored njegovih neobicnih slika koje su upecatljive i lako prepoznatljive po stilu, mozete da vidite i njega licno u svom malom kucnom muzeju tj. ODDITORIUM-u, u kome izmedju ostalih zanimljivih eksponata poseduje i pismo Alberta Fisha koje je ovaj poslao majci devojcice koju je ubio i pojeo, gde do detalja opisuje taj chin. I naravno kao kolekcionar Joe Coleman je logicno i ekspert jer se na svojim slikama, tj. portretima bavi chitavim zivotima serijskih ubica i ostalih faca tog kalibra na vrlo specifican nacin, pa igra i bitnu ulogu u dokumentarcu - ko je gledo zna kakva je to faca. E, a ovde Asia dolazi kod njega direktno kuci i onda imamo prilike da pogledamo dosta slika i eksponata iz ODDITORIUMA, znaci sliko je portrete svima redom, i Hudinija, i raznih drugih neobicnih faca a naravno serijske ubice su mu omiljeni likovi, pa tako moz da vidite i po meni nabitniju licnost americke istorije i pop kulture uopste, naravno Ed Geina, zatim portret Henrija Li Lukasa po cijem liku i delu je snimljen kultni igrani film "Henry - Portrait of a serial killer", onda metak kojim je ubijen Le Osvald, nozeve nekih ubica i kanibala, i razne druge bizarne predmete, znaci to ne moze a da ne bude zanimljivo. Posle prolaska kroz taj njegov privatni muzej Coleman izvodi Asiu u vecernji izlazak na razna mesta po Nju Jorku, i usput caskaju o horor filmovima njenog caleta, o raznim privatnim stvarima, srecu se sa jednim madjionicharem, posecuju Freak Show, i tako dalje, ali ono sto je najbitnije i zasto sam izabrao bas ovu epizodu, je upravo Joe Coleman i njegova razmisljanja o strahu, smrti i zato ovaj kratki dokumentarac zaista od srca preporucujem svima, jer Coleman je jedna od retkih zivih licnosti koje ja cenim, jer moji "heroji" su obicno sve mrtvi ljudi, il' na dozivotnim robijama, a evo coveka, sto se kaze zivi-hodajuci svetac, koji nam prikazuje Nju Jork kakav slabo poznajemo i ima jedna poenta na kraju koju mora da se vidi. Znaci izuzetno, naravno sve je na engleskom, ima nemacki titl ispod i mora, mora, ali mora da se pogleda, jer nigde drugde ovakve stvari necete moci da vidite, to vam garantujem. Kome ovo bude zanimljivo postavio sam i link ka oficijelnom sajtu Dzoa Kolemana, i jos par tih portreta kojih nema u dokumentarcu, pa da se to sve detaljno overi, kako i prilici. (51 min)

http://www.joecoleman.com/

"This is a TV rip of a very interesting German TV Show called "Durch die Nacht mit..." meaning basically "One Night with...". Two celebrities meet in a major City where usually one of the two participants lives and they spent one evening together and talk a lot about private stuff while visiting various interesting places in the city. In this episode Asia Argento visits Joe Coleman in New York and they have a rather bizarre evening including a short visit to Magician David Blaine."

IMDB
Slika pod nazivom "The Big Bang Theory" na kojoj u gornjem delu moze da se vidi i okultna faca Timothy McVeigh :

DOWNLOAD :
https://rapidshare.com/files/4068578779/Durch%20die%20Nacht%20mit%20Asia%20Argento%20und%20Joe%20Coleman.avi

Mondo New York (1988)

Director:

Harvey Keith

Runtime: 83 min

Mondo New York, kao i svi mondo dokumentarci, bavi se bizarnom stranom ljudskog razmišljanja i ponašanja, samo što se ovaj film za razliku od mnogih na tu temu, ne odigrava u Africi ili kojoj već vukojebini, već u samom centru Njujorka, dakle može se slobodno reći, u centru naše civilizacije. Dakle, autor je ovde pokušao da prikaže barem delić onoga što se 80-ih smatralo za totalni underground Njujorka grada, sa sve klošarima, narkomanima itd. Ali i pored ovakve sirove-surove najave, mene ovaj film nije privukao ni golotinjom, ni prostitutkama, ni zajebanim uličnim komičarima, ni vudu ritualima, sado-mazo akcijama, performansima svih vrsta i rasa, pa čak ni pojavom okultne Lidije Lunch koju svi obožavamo, već čovekom koji je realno lajtmotiv ovog bloga, velika inspiracija, a jedna njegova slika se nalazi čak i na koricama moje knjige. Pogađate, radi se o Džou Kolmanu, koga znamo iz mnoštva dokumentaraca koje sam postavljao, sa posebnim osvrtom na odlični biografski R.I.P., Rest in Pieces (1997). Ovde se on pojavljuje kao Professor Mambuzu koji izvodi u celini svoju spektakularnu tačku sa miševima i vatrometom, a zatim govori o Njujorku kao betonskoj džungli, a svoj apartman opisuje kao pećinu u kojoj čuva zna se već šta, da ne otkrivam baš sve.

Dakle, mondo koji nikako ne bi trebalo propustiti, jer akcije koje su ovde prikazane teško da ste bilo gde videli. Uostalom to je i jedan od glavnih razloga zašto više volimo da gledamo dokumentarce od nekakvih fiktivnih igranih filmova, zar ne ? Pa bre, godišnje ako se pojavi 5 dobrih igranih filmova, ono, da kažeš alal vera autoru, da se naježiš, da osetiš da je to TO. A u isto vreme godišnja produkcija se ladno meri hiljadama. Pa bre ko su ti ljudi, ti režiseri koji bez blama prave jedan za drugim loše filmove ? Za čije babe zdravlje oni to rade ? Evo vam primer domaće kinematografije, 13 godina nije napravljen niti jedan kompletno dobar igrani film, a svi kao kuliraju, pa jebote ja kad bi pravio film, pa nema šanse da bi ga pustio u promet ako mi ne bi valjao 101%, ali očigledno da te ljude zabole, kontaju da ima sasvim dovoljno kretena kojima će se film "svideti", koji će da ih pohvale, da im na'rane ego, da im daju keša da bi ovi mogli da teraju dalje.

Evo vam poslednji primer što sam gledo, PARADA Srđana Dragojevića. To jeste solidan film ali samo u smislu da je bolji od njegova prethodna dva koji su zaista DNOZLA srpske kinematografije, i jeste, ima par smešnih scena, ali ako gledamo film kao celinu a ne kao gomilu skečeva, to je bre jedno sranje pregolemo, najjeftiniji onaj humor, možda malo jači od Kursadžija. Prvih pola sata se pitaš u fazonu, kad će bre da počne film, a to kao gistro-šatro uvod u glavnu radnju jebotebog. Onda najretardiranija scena, počinje "parada" a murije niđe, a sve to u cilju da bi nacisti i pederi mogli da se sukobe, jer taj njihov fizički sukob je zapravo suština filma, i oko tog sukoba se vrti cela priča, i onda debilni scenarista da bi dobio tu situaciju ladno menja zakone fizike, ali kao to je komedija i tu je sve dozvoljeno, i to im je glavni izgovor kad naprave sranje.

Za bukvalno svaki film koji je napravljen u poslednjih par godina, kada smo mi pošteni gledaoci iznosili primedbe na očigledne rupčage u scenarijima, odgovarano nam je na isti taj način, pa čak i za možda najbolji film snimljen u prethodnih 13 godina, SRPSKI FILM. Kada sam rekao da je nemoguće ubiti 3 osobe jednim metkom (scena na kraju), rečeno mi je u fazonu, a to ti je umetnost jadan, pa onda i za ŽIVOT I SMRT PORNO BANDE, isto kraj filma, ovo dvoje seku vene i na mestu umiru, možda im je trebalo par sekundi, a svaki pošteni samoubica zna da sečenje vena ne uspeva van vode zbog zgrušavanja krvi. E, na to sam dobio odgovor da je to jeftin, treš film, i da je tu sve dozvoljeno, isto važi i za ŠEJTANOVOG RATNIKA, a o ŠIŠANJU da ne govorimo, to je prava ona fantastika, niđe veze sa bilo kakvom realnošću, a govori se navodno o veoma aktuelnom socijalnom problemu. Ma zakuni se.

Iz ove godine sam gledao samo jedan dobar film koji mi se skroz svideo, naravno radi se o MELANHOLIJI Lars von Trira, i to je to, možda ima još neki ali ja za njega nisam čuo, te vas molim da me uputite, da pogledam i ja nešto kvalitetno, jer ja zaista nisam u fazonu ko većina mojih drugara koji gledaju filmove samo da bi na kraju rekli "pa nije nešto al' mož' se gleda" ili "ne valja, sranje je" i slično. Brate, ja kad na početku filma samo iole naslutim da tu nešto ne štima ja to gasim u roku od odma' i brišem sa harda, jer meni takva vrsta kežual zabave vaistinu ne treba, a nemam ni vremena ako ćemo iskreno. Naravno, ima tu i drugara koji jednostavno vole da gledaju taj treš, na fazon "što gore to bolje", i ja to poštujem, ali ovi drugi jarani, što kao cene kvalitetan film, što kao poznaju materiju, njih nikako ne razumem, ali kontam da ni oni mene ne razumeju oko dokumentaraca.

Ako bi me ko pitao zašto toliko favorizujem dokumentarce, moj odgovor bi bio da se u dokumentarcima barem NE LAŽE veći deo filma, znači ima i tu štelovanja, da ne grešim ovo malo duše (koju inače nemam), ima tih insceniranih delova, ali nije 77% PREVARA. Uostalom zato se i gnušam filmova sa zombijima, sa čudovištima i sličnim sranjima, i jedini taj fazon koji mi se svideo je ALIEN, valjda zbog toga što je toliko realistično urađen da te navede da pomisliš da bi takvo stvorenje zaista moglo da postoji. Ima naravno tu još par izuzetaka ali zato su to dobri filmovi jebiga, a ne polu-dobri i slično, mislim zamislite samo da slušate polu-dobru muziku, muziku koja i nije nešto al' aj' kao samo da se nešto vrti. Po tom principu ja bi sad preslušavao svaki novi album koji se pojavi, od prve do zadnje pesme, i aj' sad, gde je tu mozak ? I zato kažem, pre ću da gledam i po 20 puta Taksistu i La Haine, nego bilo koje ovo novo sranje. Ne zajebavam se, al' nimalo.

"A young woman wanders around New York City and stumbles across a number of strange characters and settings that represent the "underground" areas of the city. She sees stand up comedy in Central Park, a prostitution auction, a voodoo ceremony, an S&M club, and a number of very interesting performance artists. These are just a few of the sights and sounds of New York that she encounters. This off-beat documentary looks into the skewed and frequently depraved lives of some of New York City's most bizarre underground performance artists including Joey Arias, Rick Aviles, Charlie Barnett, Joe Coleman, Ann Magnuson, Emilio Cubiero, Karen Finley, Dean Johnson, Phoebe Legere, Lydia Lunch, Frank Moore, Annie Sprinkle, John Sex, and Shannah Laumeister. Many scenes contain graphic violence, nudity and vulgar language, but you expect nothing less!"

IMDB

DOWNLOAD :

http://depositfiles.com/files/0d6vomdwp

R.I.P., Rest in Pieces (1997)

Director:
Robert-Adrian Pejo

Opako iskren dokumentarac o modernom Heronimusu Boshu kako su ga pojedinci krstili, apokalipticnom vizionaru, slikaru i sve(na)stranom umetniku al' na prvom mestu velikom zajebantu Dzou Kolemanu. Ovo je ultimativni dokumentarac o njemu, sta god to znacilo, zapravo ko neki portret i ja mora da kazem da sam odusevljen ovim filmom, odma je upo u moj top 10 dokumentaraca jer donekle propagira ono cime sam se i ja bavio u svom kratkom zivotu, znaci moci cete da cujete konacno od nekog ko je iole razuman i pismen, a to moze i smileno da obrazlozi zasto se tolko lozimo na serijske ubice, zasto se cak u neku ruku i poistovecujemo sa njima, zasto propagiramo boleshtine a gnusamo se morala i tako tih nekih iskrivljenih, da ne kazem hriscanskih sistema vrednosti. Videcete i nacin na koji Coleman slika te portrete, u ovom slucaju jednu od najbitnijih licnosti americke istorije, naravno Ed Geina, znaci do detalja je objasnio kako to funkcionishe u njegovoj glavi pa onda i na platnu. E sad zasto se o tim portretima govori kao o modernim ikonama - pa zato sto on tu ne slika samo lik nego i citavu storiju o Ed Geinu, od rodjenja pa do smrti, kao neko jevandjelje. Coleman je izmedju ostalog i kolekcionar tako tih bizarnih stvari, mumija, freak show eksponata, serial killer arta, npr. poseduje slike John Vejn Gacya koje je ovaj sliko na death rowu, pismo Alberta Fisha, i jos mnogo toga, tako da u tom njegovom kucnom muzeju - ODDITORIUM-u, ima bas dosta detalja o svakoj od tih licnosti koje je slikao. Ali nije slikao samo serijske ubice, nego i sve tako na bizaran nacin zanimljive likove, od Isusa Hrista preko Frojda do Hudinija. Coleman u svom Nostradamus stajlingu, ili je to vise neki fazon americkog gradjanskog rata, nije mi bas najjasnije, objasnjava zasto su nasoj planeti neophodne serijske ubice, masovne ubice, ratovi i sve te akcije, ma skroz jedna zanimljiva teorija gde je covecanstvo opisano kao jedna vrsta raka, tumora koji se shiri, "Humanity is the devil" fazon. Kao mladji bavio se i egzibicionisanjem, i u tim svojim brutalnim performansima je radio svakake stvari, dovoljno je reci da je na bini svasta radio sa sitnim zivotinjama, a sve to moze ovde i da se vidi, a i otvoreno prica o tome kako je bio navucen na heroin sto je isto jako zanimljiv detalj, jer bez bolesti naravno da nema umetnosti, a posebno ne ovakve. U filmu se pojavljuje i Dzim Dzarmush, koji sa Colemanom u chini mi se katolickoj crkvi razgovara o raznim para-religioznim iskustvima pa i o kultu Charlija Mansona, koji je meni isto jako bitna licnost, jer Charli je jedan od poslednjih zivih proroka, a Coleman je radio i cover za "Charles Manson Superstar", inace moj najomiljeniji film od tih dokumentaraca, tako da ne mogu a da ne budem pristrasan. Coleman nam zatim objashnjava svoju opsesiju frikovima, nakazama, govori o svom detinjstvu, ocu alkoholicaru i majci za koju je jako bio vezan jer majka je, podrazumeva se, decaku najbolji prijatelj. Tu je i true-crime pisac Harold Schechter, koji nam tumaci Colemanovu umetnost i opsesiju serijskim ubicama na jedan malo drugaciji, dublji nacin, pa se tu pominju i Isus Hrist i serijski ubica Karl Pancram, e sad ko ne zna ko je bio Carl Panzram imace prilike da sazna u ovoj kriznoj godini jer John Borowsky sprema dokumentarac, pusten je vec tizer, no o tom potom. Videcete i neke zanimljive detalje iz ODDITORIUMA naravno, zatim bas dosta njegovih slika i portreta sto je i hajlajt ovog filma jer po tome je poznat shirom sveta. O Colemanu govore i njegov psihijatar, brat, bivsa devojka, bivsa zena sa kojom se raziso bas zbog heroina, pa tu ide i prica o metadonskoj terapiji, isto jako zanimljiva, pa onda kako su ga hapsili zbog tih raznih bizarnih performansa i jos tisucu hiljada ludila. A njegova gajba sa svim tim lobanjama i lesevima izgleda realno ko malo uredjenija kuca Ed Geina, bez zajebancije. A najiskreniji deo je kada prica o svojim strahovima, o detinjstvu kada je imao problema sa citanjem i pisanjem i de su ga maltretirali u shkoli. Bavio se i glumom u par filmova, a taj njegov talenat ovde moz da se vidi u jednom opustenom sustretu u nekoj white trash vukojebini sa rokabili muzicarem, sada vec pokojnim Hasilom Adkinsom. Znaci ovo vam je ekstraordinaran polu-biografski portret, i zato to mora da se pogleda, jer ovakve stvari nigde drugde necete imati priliku da vidite, ovo ima samo kod Colemana, pravi apokalipticni dokumentarac. (88 min)

http://www.imdb.com/title/tt0178858/

"With the fervor of an evangelist, New York painter and performance artist Joe Coleman preaches an apocalyptic message about the necessity of disease, deviation, destruction and corruption in controlling human populations. His paintings explore death in its most graphic and ugly forms in hopes of helping him transcend it and ultimately become its master. His art is... More similarly gruesome and disturbing. One of his more famous pieces has him wired with explosives and biting the heads off live mice. This documentary from Austrian filmmaker Robert-Adrian Pejo paints a fascinating, intimate portrait of this complex man."

Colemanov govor sa početka filma :

DOWNLOAD :

 http://depositfiles.com/files/33kvz9nge

DISINFO.CON (2007)

Jako poučno, zanimljivo i totalno drugačije od svega što smo imalu prilike da vidimo do sad, i ako je nešto ikada bilo okultno na ovom blogu onda je to upravo ovaj dokumentarac a zapravo snimak DisinfoCon eventa, koji se sastoji većim delom od predavanja i performansa prijatelja i članova kontraverzne DISINFO organizacije. Naime, Disinfo (The Disinformation Company) je osnovana 1996. godine i bavi se prvenstveno izadavaštvom counter-culture literature, a pojavom interneta počeli su da rade i sajtove pa i dokumentarce, i to baš ozbiljno, npr. oni su izdali Stupidity (2006), Endgame: Blueprint for Global Enslavement (2007), Iraq for Sale: The War Profiteers (2006), 9/11: Press for Truth (2006), pa čak i In Search of the Great Beast 666: Aleister Crowley (2009).

Ovaj ekstremistički hepening je održan 2000-te godine i trajao je verovali ili ne čitavih 12 sati, a na njemu su govorili Kenneth Anger, zatim moj omiljeni apokaliptični slikar i filozof Joe Coleman, onda Marilyn Manson, pa Richard Metzger, pisac i okultista, Douglas Rushkoff, umetnik raznih domena i teoretičar medija, Mark Pesce, jedan od pionira na polju virtuelne stvarnosti, Grant Morrison, crtač stripova i scenarista, i sada već pokojni Robert Anton Wilson, kultni pisac, filozof i borac za ljudska prava, i Todd Brendan Fahey, pro-LSD aktivista, te mnogi drugi likovi iz te priče.

E sad, logično da u ovaj dokumentarac nije ušlo svih 12 sati ludnice, ali su uspeli da izvuku najgenijalnije momente i da ih spakuju u 4 čuke ultra kvalitetnog materijala koji zasigurno valja pogledati, jer ko što rekoh, nešto ovakvo se ne sreće svaki dan, a i radi se o ultra RARE materijalu, dakle jedva sam ga iščupao sa jednog huba, ni ne znajući zapravo o čemu se radi. Malo je reći da sam bio oduševljen kada sam video Colemana i Angera na pozornici, znači skroz prajles materijal, a posebno će biti zanimljiv ljubiteljima okultnog. (210 min)

disinfo.com

"This Dual-Layer DVD contains an amazing four hours from The Disinformation Company's massive counterculture event in New York City's Hammerstein Ballroom. Highlights from the now legendary disinfo.Con event include appearances by Robert Anton Wilson, Marilyn Manson, Joe Coleman, Kenneth Anger, Grant Morrison and many more.

New York hadn't seen anything like this since the Nova Convention in 1978; a quarter century later Disinformation's keynote speakers Richard Metzger and Douglas Rushkoff ushered in a dizzying, day-long array of performances ranging from sword-swallowing to sanskrit chanting, interspersed with lectures and conversations with counterculture luminaries. Nothing beats actually experiencing an event like this in the flesh but this DVD comes pretty close to capturing the spirit of the counterculture as we lurch into the 21st century."

FEATURING:

- Kenneth Anger

- Joe Coleman

- Adam Parfrey

- Mark Pesce

- Marilyn Manson

- Richard Metzger

- Grant Morrison

- Douglas Rushkoff

- Robert Anton Wilson

- Kembra Pfahler & the Girls of Karen Black

DOWNLOAD :

http://www.megaupload.com/?d=ANWRKHEK

http://www.megaupload.com/?d=SSOE9QJ3

Pranks TV! (1988)

Director:
Leslie Asako Gladsjo

Dokumentarac koji se bavi najprovokativnijim vidovima umetnosti. Nažalost ovo je neki VHS-ubi-bože rip, ali ne dajte da vas to omete, jer ipak Joe Coleman ovde govori o svojim suludim auto-destruktivnim performansima, a tu je i čuveni okultista i muzičar Boyd Rice, tako da ukoliko zanemarimo vizuelno ovde je isporučena zaista odlična priča o tom "obscene artu", a koju nikako ne bi valjalo propustiti, jer retko kad (nikad) se face ovog kalibra pojavljuju u istom dokumentarcu. Pored ove dvojice kraljeva, u dokumentarcu govore i performance artisti Mark Pauline, Frank Discussion, i posebno ludo genijalna Karen Finley, koja je živi dokaz da žene imaju daleko veća jaja od većine muškaraca. Naravno, tu je i priča o policiji koja ih redovito goni u cilju da im prekine performanse i koncerte, ali oni se ne daju. (31 min)

IMDB

DOWNLOAD :

http://depositfiles.com/files/hjz5h725m

The End is Near...

Ubiše me ove nagle promene vremena, tako da vas molim da mi ne zamerite što su mi misli malko iskidane, a rečenice napola. Šta sam teo da kažem, da bre, došlo je krajnje vreme. Naučnicima ni dan danas nije jasno kako nastaje rak, odakle potiču tolke nepoznate bolesti koje samo čekaju da budu probuđene, nije im jasno ni odakle sve učestalije prirodne katastrofe, odakle tolki porast broja serijskih i killing spree ubistava, ma ništa im nije jasno. A odgovor je više nego jednostavan, Planeta Zemlja (neki je zovu i priroda) se na taj način brani od ljudskog nakota, jer zamislite ljudski rod kao neku vrstu raka koji je zaposeo Planetu uzduž i popreko, tako da Zemlja nema drugi odbrambeni mehanizam do ovoga, i jedini spas za Planetu je da se totalno oslobodi ljudskog nakota, i to bez razlike, jer tek tada će životinje i biljke moći da žive u totalnom skladu sa prirodom, baš onako kao što su i živele do pre 2-3 veka. Dakle, carstvo božije na Zemlji. Doduše, postoje ljudi tu i tamo, koji su spremni da se vrate korenima, da se vrate prirodi, ali čini mi se da je sada već isuviše kasno za takve akcije, i da je apokalipsa u ne-hrišćanskom smislu neminovna, do nje jednostavno mora doći pre ili kasnije. I gledam ove neke moje drugare, prave decu, u totalnom su speedu što se toga tiče, a ja mislim da je to greška i to samo takva, jer ovo nikako nije vreme rađanja, ovo je vreme umiranja, i Planeta Zemlja jednostavno ne želi tu njihovu decu, mislim, kome bre trebaju takvi geni, kome treba nova generacija konzumerista, kome treba još malih ratnika, još malih umova za smišljanje novih načina kako da se što bolje uništava priroda ?

Joe Coleman je sve to lepo sažeo u genijalnom dokumentarcu R.I.P., Rest in Pieces (1997), i evo poente ispod :

A evo i šta Laibach kažu na tu temu :



On the last day of God's creation
Blood will flow from stone
Earthquakes will destroy Your nation
And swallow the king's throne
And flood will follow fire
To wash away the stains
So finally He can rest in peace
Now nothing of man remains

In the kingdom of God
The kingdom of God

Now times was man's invention
For regulating his ways
But time has lost its meaning
In cities of eternal days
Ang every city became Godom
Man bore the mark of Cain
Until God raised atomic fire
Now nothing of man remains

In the kingdom of God
The kingdom of God

Now the last traces fade away
Of His creation gone wrong
Fish return to the river
And whales sing their ocean song
The bears roam in the mountains
And buffaloes roam the plains
Eagles fly in freedom
Now nothing of man remains

In the kingdom of God
The kingdom of God

Let silence be the music
That settles on the Earth
And thunder be the rhythm
That drowns man's last words
And let melody be the sound
Of the wind and the lashing rain
Blowing away man's harmonies
Until nothing of him remains

In the kingdom of God
The kingdom of God

So nothing of man remains
In the kingdom of God
The kingdom of God

Llik Your Idols (2007)

Director:
Angélique Bosio

"Llik your Idols" se bavi njujorškom andergraund scenom 80-ih godina, a na prvom mestu Transgression filmskim pokretom poznatijim i kao NO WAVE. Ti filmovi su zapravo trešerica na prvi pogled, ali sa posebnim akcentom na ekstremni seks i nasilje, te ima dosta golotinje i baš-baš eksplicitnih scena, dakle filmovi Nick Zedda, Richarda Kerna, performansi Lydie Lunch, ludila Joa Colemana zbog koga sam zapravo ponajviše i jurio ovaj film, jer on mu dođe tu ko glavni baja na sceni, sa svim onim svojim tripovima sa eksplozijama, miševima, autopsijama i genijalnim slikama.

Naravno, tu je i muzička scena koja prati ove filmove, gde ima jedan bend koji neodoljivo podseća na Šarlo, pa onda Sonic Youth sa svojim spotom za pesmu "Summer of '69" koji je možda i najpoznatiji izdanak transgression cinema pokreta. Znači, ovde ima baš svega za videti, jedan od najbizarnijih dokumentaraca koje sam gledao, naravno pored ovoga preporučujem i R.I.P., Rest in Pieces (1997) i One night with Joe Coleman and Asia Argento, pa i Collectors (2000), što da ne. (72 min)


IMDb

"This documentary retraces the evolution and disintegration of Transgressive Cinema, which is also sometimes referred to as No Wave film movement (obviously a play on the musical genre, New Wave which emerged around the same time). At the core of the No Wave film movement were a group of underground filmmakers from New York, most notably Richard Kern, Joe Coleman and Nick Zedd who created unconventional films that disregarded traditional cinema aesthetics. The imagery and subject matter in these films was often extreme, profoundly disturbing and always in your face.

The greatest strength of this documentary is how it holds your attention even if you know little or nothing at all about the subject at hand. In the interview included with this DVD director Angélique Bosio mentions how she had enough material to work with that this documentary could have easily ballooned to a five four time length. At just under seventy three minutes this documentary still covers plenty of ground as everything moves along briskly. Also the images and film clips that appear in this documentary give viewer a well rounded sample of the film’s / art that was created as part of the No Wave film movement. Many musicians like Sonic Youth, Lydia Lunch and the Butthole Surfers contributed to the No Wave film movement. Ultimately Llik Your Idols is a fascinating documentary about a rarely discussed style of filmmaking and those who helped define it."

DOWNLOAD :

http://depositfiles.com/files/kb2kbziso