Vladimir Marković Vladmarx o istorijskom i ideološkom kontekstu poziva na ustanak

)

Pa to nije bre čovek, to je Rumun!

U selu Ruginoasa u Moldaviji (Rumunija) postoji običaj da se žitelji uoči nove godine ritualno biju motkama. Uživajte! :)

Poland: 8 Wisla fans sentenced after murdering Cracovia leader in 2011 + Video of the attack

"Eight Wisla Krakow supporters today got sentenced 8-10 years for the murder on one of Cracovia's hooligan leaders back in January 2011.

A big group of Wisla hools attacked the Cracovia leader in middle of the day. He got 64 stab wounds by knifes and machetes.

Video of the attack - feature of the most dangerous and crazy hooligans in Poland - Wisła Kraków (Sharks). Machetes in broad daylight murder squad hostile fans. Execution on the enemy hooligans - Cracovia Krakow (Jude Gang):

Today, Monday 23rd December, Krakow court sentenced eight Wisla fans to 8-10 years in prison for the murder. While reading the sentences, some of the accused Wisla fans laughed, joked and even started singing to the judge.

One of the Wisla fans proudly wore a "Ultras Shark" sweater, group of Wisla Krakow. Another lad had a t-shirt with "Kosovo is Serbia".

Hooligans from Wisla Krakow and Cracovia Krakow is the only Polish groups which didn't agree with the "Poznan pact" about no weapons during fights in Poland."

Interviews Before Execution: Fascinating, disturbing Chinese talk show

Eh, taman kad sam pomislio da su Rusi najluđi eto Kineza da mi sjebu znanje :(

"Interviews Before Execution is a fascinating mixture of good, old-fashioned reporting, TV sensationalism, and an undefinable quality that is uniquely poignant and human. In its tone, the show feels like a cross between America’s Most Wanted and a Barbara Walters special. Regardless of one’s feelings about the death penalty—count me against—it’s difficult not to think that the show’s positive effects outweight its negative ones. As none other than Albert Camus pointed out (in “Reflections on the Guillotine”), if you argue for the death penalty because of its deterrent effects, it’s a contradiction to conduct the executions and everything surrounding them far from public view, as is done in the United States. Whatever your position, the show has featured some incredibly compelling television, and even if the viewers’ reactions may feel comparable to rubber-necking, the show does permit the audience to get to know convicted murders not as statistics but as complex members of the human race."

20 GIFs Proving Russia Is The Most Bizarre Place On Earth

20 gifova koji objašnjavaju zašto su Srbi samo sitne ribe u ovom moru plavom pored Rusa a tu se kao nešto kurčimo i talasamo večito, dakle obrati pažnju...mada ćeraćemo se mi još, ni ruska neće goreti do zore, dohakaćemo mi i njima ko što smo mnogima, nek se sete samo '48, neka, neka...

"In the past we’ve looked the Russia’s space program propaganda, their thrilling landmarks, their peculiar online social networks, their sexy pin-up models, their brutal criminals. But as of yet, we’ve never really shown you what daily life is like in Russia, how even the most normal of scenarios can suddenly become utterly terrifying and out of control. This collection of GIFs bring to life all the weird, wonderful and scary situations that anyone, at any given point to find themselves right in the middle of."

http://sobadsogood.com/2013/10/26/21-gifs-proving-russia-is-the-most-bizarre-place-on-earth/

Remember Nikola Tesla when you turn on your computer these days!

Nikola Tesla, the most important person who walked planet Earth...

The Dali Dimension (2004)

Director:
Susi Marques

Runtime: 53 min

"This documentary is a deeply intelligent dissection of the 20th century's most famous Surrealist artist Salvador Dali and the influence of his art by the realm of all sciences and ologies, which fascinated him. For example, Dali's obsession with physicist Albert Einstein's Theory of Relativity influenced his famous painting of a trio of melting clocks entitled "The Persistence of Memory" (which he later denied and instead said was influenced by the effect of Camembert cheese melting in the sun). Dali's rebuttal was "Universal time exists, all things and is thus irrelevant." Sexuality and symbolism, psychology and mysticism, influenced Dali's art, as did Sigmund Freud's psychological theories. The paranoid critical method, which Dali actually theorized, is "delirium interpretation" aka hallucination. In other words, what you think you see in life is not necessarily the real. Heavy, yet obvious once you think about it.

A prolific writer as well as a voracious reader of books regarding the nature of all realms of the sciences, sparked especially by the Atomic Age which began in the late 1940s, affected Dali's art to the high point of near-obsession. During the mid-1950s, religion became mixed into the picture. "I believe in God but I have no faith, Mathematics and sciences tell me that God must exist but I don't believe it. Watson and Crick's discovery, dissection and illustration of DNA spurred Dali's art to another level altogether. "The only legitimate structure today is the molecular structure of deoxyribonucleic acid." Hi, genetics!

The scope of Dali's influences, as well as those who influenced, his contemporaries and predecessors are documented here. Even if you are not into scientific theory, you'll like the footage of Dali and his fantastic signature mustache in interview footage. When the film enters into Dali's status in the '60s and '70s, his pop stardom begins to take form elevating him to rock star status. Four dimensional space and computer illustrations as well as the catastrophe theory were the last scientific influences in Dali's art at the end of his life. Never mind the fact that his art and creative process are mind-blowingly featured in this mulit-award winning feature."

DOWNLOAD MEGA

I Am Sono Sion! (1985)

Director:
Shion Sono

Runtime: 35 min

Kratak debitantski rad u vidu eksperimentalnog dokumentarca jednog od najbitnijih japanskih reditelja današnjice - Sion Sono-a, koga ponajbolje znamo po kultnom masterpisu Suicide Club (2001), ali i po novijem radu Cold Fish (2010), mada je meni i Noriko's Dinner Table (2005) skroz OK. Autor se ovde predstavio čitanjem svoje poezije i nekim skroz bizarnim akcijama, ali ko ceni njegov opus biće overeno zadovoljan jer ipak je ovaj čovek legenda kakvu japanska majka više ne rađa!

IMDB

"Sono's first film, 30 minutes long and shot on 8mm. A free-wheeling intimate cinematic journal in which the artist contemplates his life as he approaches his birthday."

DOWNLOAD MEGA

SUBTITLES

Abraxas 365 Scumbags u Banjaluci, u hodočašću precima, od 15. do 17. februara

Dakle, eto i Banjaluke konačno. Inače, Banjaluka je drugi bitan grad u ovoj priči, jer to je glavni hedkvoter tj. sedište mojih predaka već preko 300 godina, ali ćemo se potruditi i uspeti da osim The Familije posetimo i svu ekipu koja prati blog, tako da ono, ako ko 'oće da razmenimo reč, ili ako treba bilo šta drugo, znate mejl za kontakt. Znači, vidimo se u Bosanskoj Krajini već u petak veče. Can't wait :)

SOCIOPATA: JA, TAJ I TAJ (2013) - teaser prvi

SLUŽBA predstavlja prvi teaser za dokumentarni film SOCIOPATA: JA, TAJ I TAJ (2013) sa podnaslovom DA JE MENI LALE MOJE LEĆI, UMRIJETI. 

Režija Petar Petrović aka John Smith

PROGLAS SLUŽBE prvi

E, sad ćete konačno imati prilike da vidite kako se radi jedan pravi srpski feature lenght film pa makar to bio i omraženi, skrajnuti dokumentarac. Dakle, SLUŽBA nije ovde došla nikoga da smori, o ne, to nikako, i film će biti ako ništa jako, jako zanimljiv za gledanje, što ga automatski izdvaja od 97% patetične srpske kinematografije još od 1998. godine. Odma' na početku da kažem, mi se nikako nećemo NI POD RAZNO uvlačiti u bulje kolegama samo da bi nas zvali po festivalima, da bi se jedni drugima divili i delili nagrade po ključu, jer ljudi koji onakva neopisiva sranja snimljena u poslednjih 15 godina nazivaju filmom, realno i nisu kolege nego gomila jajara bez ikakvog smisla za umetnost, ljudi bez ideja, bez mašte, deca producenata, deca buržuja, koja snimaju filmove samo zato jer im se može, jer ih ova mrtva država Srbja finansira, naravno isključivo preko veza i vezica. Šta li ćete sada da snimate kad se vlast menja, to se ja pitam, i iskreno se brinem za vas, jer treba keša i keša da bi se isplatila ta kežual zajebancija, a keša naravno da više nema? Šta ćemo sad jebote?!

Iskreno, sramota je bre uopšte biti deo jedne takve kinematografije (KLIP je izuzetak koji samo potvrđuje), uostalom pogledajte tu bednu listu filmova snimljenih od '98, pa tu nema ni trunke bilo čega, naravno ima par solidnih pokušaja od pokušaja, ali brate, ako praviš film pa još parama od države, pa jebemtimater snimi ga kako valja a ne do pola, upola, i ne preko kurca sa glumcima nedobog nikom. Dakle, ako snimaš film, idi brate do kraja, prodaj auto, imanje, traktor, pa i sve krave ako treba, jer umetnost je uzvišen poziv, i hteli vi to da priznate li ne, i te kako zahtev fanatizam. Ne možeš bre da radiš film u vidu zanata, alooo rođače, jer ako ti je do zanata, pa zašto onda nisi završio MOC tebra ili DRVNU, a ne se gurao tamo preko veze na FDU, jebo te vala i taj FDU. Pa džaba ti i 3 FDU-a ako si ti jaje koje nema jaja, a da ni ne pominjemo priču o smislu za smisao. A to što si ti načitan, nagledan i što ti ona ljotićevska pizda Pajkić predavala tamo i srala, to mož' realno samo sebi na kurac da natakneš ili u pičku da uguraš.

Vi ste bre najveća sramota Srbije, dakle ratni zločinci, navijači-huligani, ekstremna desnica (pa i levica), političari svi redom, su bre male, rumene i zdrave bebe za vas, evo bar se jednom u životu pogledajte u ogledalo...ako smete. Pa jebote, zar vi nemate prave prijatelje koji vas neće slagati u lice i samo vas tapšati po ramenu iako se očigledno, na keca izvali da su vam filmovi sranje, zar je moguće da baš cela srpska kinematografija živi pod staklenim zvonom?! Jel' izlazite vi nekad na ulicu, barem ispred zgrade, jer čujete malo reakcije ljudi koji stvarno vole film? Očiledno JOK, jer kad bi izašli valjda bi vam neko i rek'o - alo jarane šta ćeš ti u toj priči, imaš pare - putuj igumane, zajebi snimanje filmova ako ne znaš!

Al' džaba, uporna je to stoka, pa kad navali ko vočić Sivonja, a još ih ovi izgasiraju, ove šlihtare, tzv. kritičari za pare, da im je film dobar, pa to ko pit bull ne pušta više dok mu štanglom ne razdvojiš vilicu, i do kraja života snima isključivo sranje do sranja. Udari jednom glavom o astal, ti mu kažeš nemoj, ne vredi, on opet - tras, ti mu opet kažeš nemoj jbte, koji ti je kurac?! - on opet, i tako u nedogled, jer tu mozga jednostavno nema, živi se na relaciji Bambilend-Diznilend i to ti je brate moj to, a kreće isključivo u tim sektaškim krugovima gde samo što ne vire jedni drugima iz bulja. Fala bogu, iako ga nema, da mi nemamo takve "prjatelje" ko VI, i da će nama ljudi reći u startu, da je FILM DNO ako je brate DNO, a mi bre težimo samom VRHU VRHOVA ZELENGORE, i ako film bude "solidan", ako bude ma samo jedna greška, VERUJTE MI, NIKO GA NIKADA NEĆE NI POGLEDATI, i biće javno spaljen, jer to je bre blam, mislim, praviš kao film pa napraviš nešto što liči na film, i aj' sad - koja je tu poenta, jel' može neko da mi objasni to ovde? E zato je SLUŽBA SLUŽBA, a vaša družba samo skupina pušika i sisaljki. Dakle, verujte mi, NEĆEMO STATI!

Vaša SLUŽBA

Jebaće vas Miša Tumbas!

Mene ćale početkom 80-ih redovno vodio na Istok, imo neku sezonsku il' kako se to tad zvalo, i naravno uvek bio diskretno janpi, a tamo bio ponekad i Miša Tumbas, i to je znači bilo plakanje, al' ne tolko zbog Miše, jer Miša je tu na Ceraku živeo, znali smo ga, nego zbog mog ćaleta (original Grobar 1969-1972) koji se toliko oduševljavao Mišom da je celu tekmu provodio s njim ložeći ga na najsurovije povike ikada čute na stadionu JNA. A pošto je ćale znao lično i Živkovića i Mancea ko klince iz kraja, a i par ljudi iz tog jbmliga stručnog štaba, to su bile prozivke upućene upravo njima, gde oni bukvalno nisu mogli da igraju od raspadanja kolko ih je Miša ubijao u pojam. Legenda!

17.01. ABRAXAS 365 promocija u Sremskoj Mitrovici

17. januara, u kafe-knjižari Bookbar, u Sremskoj Mitrovici (Zanatlijska 3), održaće se promocija knjige "Abraksasov vodič niz dokumentarni film", istaknutog člana SANU, pisca ozloglašenog memoranduma, Bojana Pandže. Pored promocije biće održano i kratko ali vrlo zanimljivo predavanje na temu "SOCIOPATA: JA, BOJAN PANDŽA". Prostor nije preterano veliki stoga po'itajte da zauzmete najbolja mesta jer kontraverzna organizacija ABRAXAS 365 će u četvrtak biti u Mitrovici a već u petak s one strane duge, te ćete je teško još jedared zabosti, al' baš, baš heavy teško. RISE!

5. oktobar 2000. - adrenalinski izveštaj

Ovo prvo sam pisao 5. oktobra naveče, dakle dajrektli from da keos, a drugi tekst je napisan šestog, tj. sredio sam ovaj prvi i dodao brdo detalja na koje sam zaboravio, tako da se već šestog našao na mejling listama diljem ex-YU. Naravno, i prvi i drugi sam pisao onako skroz adrenalinski, na keca, na dah, tako da je tekst možda na nekim mestima malo isuviše euforično-maničan, ali to možda i najbolje dočarava atmosferu tih dana. Inače, Ica koji se pominje u drugom tesktu je notorious Ivan Bogdanov, nekima poznatji i kao "Zver iz Đenove", ali ja meni bio i ostao najjači lik ikada, toliko puta mi je pomogao kada su me cimali nacisti, da sam mu dužan do kraja života, a dok su se na drugu stranu tzv. levičari pravili da me ne znaju, da ne bi i oni slučajno popili po koji šamar, jer to su tada bile strašne stvari, to boli jebotebog! Mislim, zakuni se. Uglavnom, nacisti su tih godina dobili tolko batina od Ice, da čoveku treba realno dići spomenik na Trgu, a ne da ga se ovako pljuje po medijima i svuda.

Primetićete takođe da se u uvodu prvog izveštaja ova sisaljka Aco P. Pop (ex-Hoću?Neću!, Kontrapunkt) ograđuje od mene, al' šta da se radi, takvo vreme beše, trebalo je dokazati svoju političku korektnost kolegama iz okolnih država pa po cenu i da prodaš jarana najrođenijeg. Uostalom zna Ratibor šta je posle bilo, prodade me sisa kraljevačka al' bukvalno ni za šta, gistro da se ogradi od huligana i desničara. Ma zakuni se! No na stranu to srpsko-seljačko sektašenje na ekstremnoj levici, čitajte izveštaje, jer mislim da sam čak i tad, pre 12 godina, umeo skroz solidno da opišem akcijanje. I ne bih zaista sad iznosio svoj stav o 5. oktobru, jer nama je bio trip samo da srušimo Slobu, a za tu neku bolju budućnost u vidu demokratskog društva nam realno pucao kurac, jer brate realno je bilo da će da se opare samo ovi što su bili po većim strankama a mi svi ostali da ga duvamo ko i uvek. Uostalom tako je i bilo, vrlo se brzo pokazalo ko je tu ko, ali ja se nisam razočarao nimalo, jer ništa lepo nisam ni očekivao. Meni je bilo samo bitno da ne gledam više Dačića i slične po TV-u. A i činjenica stoji, da je tad Sloba hteo da nas razbije mogao je i to vrlo lako, dakle samo da je izveo prave jedinice za razbijanje demonstracija a ne one klovnove i rezerviste kojima su dali pendreke i kacige čisto da liče na zajebanu muriju, mi bi bežali, ne bi se okretali. Znači smejurija, i to režirana jako, jako loše, jer je bilo tolko providno da nam je bilo žao da ih bijemo, tj. barem meni. Toliko, ajd' sad.

6. oktobar - drugi izveštaj

Bob Flanagan - Supermasochist - ReSearch People Series Volume 1 (PDF)

"Bob Flanagan grew up with Cystic Fibrosis (a genetically inherited, nearly-always fatal disease). He died at the age of 43, one of the oldest people with the disease. The physical pain of his childhood suffering was principally alleviated by masturbation and sexual experimentation, where pain and pleasure became inextricable linked, resulting in his lifelong practice of extreme masochism.

In deeply confessional interviews, Bob details his sexual practices and his extraordinary relationship with long-term partner and Mistress, photographer Sheree Rose. Through his insider's perspective on the Sado-Masochistic community, we learn firsthand about branding, piercing, whipping, bondage and endurance trials. The most extreme narratives are infused with humor, honesty and self-reflective irony."

DOWNLOAD :

http://www.mediafire.com/view/?5dbycaw87f40v1b

Anarhosindikalistička Inicijativa - Partizanske Pesme (2005)

Ovo vam je kompilacija ovih domaćih anarhista gde su pokupili sve pesme partizanke u kojima se ne spominje Tito. E sad, zašto su se oni baš tol'ko natakarili na Tita, u to ja sad zaista ne bih ulazio, ali može da se nasluti, jer ko i malo na brdu stoji, na većoj je nadmorskoj visini no onaj pod brdom. Pa jasno. Inače odličan izbor pesama, moj favorit je, podrazumeva se, "Konjuh Planinom". Živeli!

01. Koračnica proletera (instrumental) 

02. Budi se istok i zapad 

03. Konjuh planinom 

04. Da nam živi, živi rad 

05. Padaj silo i nepravdo 

06. Internacionala 

07. Po šumama i gorama 

08. Bilećanka 

09. Petrova mi gora mati 

10. Na Kordunu grob do groba 

11. Hej brigade 

12. Šume, šume 

13. Zabruje tako pjesme znane 

14. Oj Petrova goro najmilija 

15. Hej, haj brigade

MEDIAFIRE

Zašto baš Branko Ćopić?

by Svarog Tattoo - 26.7.2012.

 "Gdje su među ljudima granice? Nema u čovjeku ni Vlaha ni Turčina. Postoji samo golema ljudska bijeda i nevolja. Jednako i vlaška i turska." -  Branko Ćopić

Branko Ćopić, jedan od najvećih jugoslovenskih i srpskih pisaca, a po meni mu bome nema ravnog. Svi smo čitali "Orlovi rano lete" ili bar gledali genijalnu ekranizaciju, film koji će mnogim generacijama ostati u najlepšem sećanju iz detinjstva. Naravno, tu je i moj omiljeni Nikoletina Bursać, pa "Bašta Sljezove Boje", "Magareće Godine", okultna "Ježeva Kućica", ali i romani žešće zajebane tematike, poput "Gluvog Baruta", jer Ćopić vam je bio ko i njegov junak Nikoletina, jako pravdoljubiv, i svaka nepravda ga je teško pogađala, te se nije libio da o tome i javno prozbori, što ga je često i te kako koštalo.

No, evo šta o tome kažu na jednom sajtu:

"Iako je pripadao narodnooslobodilačkom pokretu Branko Ćopić je, kao čovjek velikog obrazovanja, bistra uma, osjećaja za pravdu i pravednost, kritičkog posmatranja stvarnosti koja ga je okruživala veoma rano počeo da iznosi sopstvena mišljenja o nekim pojavama.Radio je to ili otvoreno ili u literaturi kao pisac. Kao jedno od najpoznatijih djela bila je "Jeretička priča" zbog koje je kasnije trpio velike udare komunističke partije na vlasti i državnih organa,pa i samih kolega. Takvih progona je bilo mnogo pa je književni istoričar Ratko Peković to sabrao u knjigu "Sudanije Branku Ćopiću" iz koje se vidi na kakve je sve probleme Ćopić nailazio u svom književnom i političkom životu."

- Branko Ćopić, Mira Alečković i Blaže Koneski (1944) - 

E, sad, mnogi ljudi ne znaju šta se zapravo desilo povodom njegovog samoubistva, jer realno o tome i nema gde da se pročita, ali zato je glumac Toma Kuruzović, u narodu poznatiji i kao Misirac iz "Povratka Otpisanih", sve to lepo objasnio. Naime, po njegovom kazivanju Ćopić je te '84 bio u SSSR-u nekim povodom, i naravno kritikovo na sva zvona dešavanja u Jugoslaviji, jer se već tad videlo da je nacionalizam uzeo maha i da će biti belaja ne bude li se nešto hitno poduzelo. Čim se vratio u SFRJ njegovi saborci, drugovi sa kojima je prošao ceo rat, sa kojima je bio najbolji jaran, ladno ga isključiše iz Partije. To je Branka naravno jako pogodilo, jer ipak su mu to bili životni sapatnici, i nije ih znao ko tamo nekakve funkcionere-foteljaše no ko partizane. Tih dana često je sedeo u hotelu Moskva i ispijao kafe, to mu valjda bilo omiljeno mesto, pa je tu često svraćao i Misirac , inače Brankov jako dobar prijatelj, a i niko tako dobro nije umeo da igra njegovog Mačka Tošu u dečijem pozorištu, jer bez tog bosansko-krajiškog naglaska to jednostavno nije bilo to, a Misirac kao rođeni Sarajlija je ponajbolje skontao taj duh Podgrmečja o kome je Branko vazda pisao i govorio. 

- Miroslav Krleža, Skender Kulenović, Bela Krleža i Branko Ćopić -

Sedeli su tako tog marta '84 u Moskvi i raspredali o svemu i svačemu, Branko je usput čitao i novine u kojima je pisalo da su nekog starca samoubicu izvadili živog iz Save, gde je pored ljutnje što su unesrećili čoveka, navodno izjavio nešto u fazonu 'E, mene vala nećete vako zajebati'. I zaista, ti što skaču sa Brankovog u Savu, po meni to nisu časne, iskrene samoubice, jer brate dole je voda a i ona spasilačka služba, i retko ko tu uspe da izvrši ono što je naumio. Tako je Branko odlučio da skoči na beton i tako im dohaka, te je 26. marta naveče to i učinio.

- Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu -

Naravno, tu se sad raspredaju razne priče, te da je bio teško psihički oboleo, depresivan, dakle ludak srpski rečeno, a sve to ne bi li ga se diskreditovalo, ali ja ni u šta od toga ne verujem, jer Misirac nije pominjao nikakvu depresiju nit' ludilo, a i što svaki čovek mora biti lud da bi se ubio? To bre ovi hrišćani propagiraju uporno iz fazona kao samoubistvo je greh i slično, more bre mršupičkumaterinu! Joj Rimljani, što ne završiste pos'o, joooj? Uglavnom, moj stav po tom pitanju je, nadam se, dobro poznat, ali ga nije loše ponoviti, dakle, ako neko ima baš sjeban problem, ili neku zajebanu bolest, ili mu se jednostavno ne živi, pa što mu ne omogućiti da časno napusti ovaj patetični oblik života? Zašto ga mučiti do duboko u starost?! Koji je to sadizam, o čemu se tu radi da mi neko kaže? No dobro, svi znamo da je čovek čoveku vuk a nekom i međed, tako da me više ama baš ništa ne čudi.

Za kraj, evo šta je o Branku napisao kritičar Borislav Mihajlović, a što ga možda i ponajbolje opisuje:

"Svoje 'bosonogo djetinjstvo' ovaj 'zaneseni dječak' proveo je 'pod Grmečom' 'ispod zmajevih krila' u carstvu 'leptira i medvjeda' upijajući zauvijek u svoje radoznale oči 'život u magli' svojih 'planinaca' i slušajući bajke 'ispod krnjeg mjeseca'. 'Magareće godine' školovanja u susjednom gradiću i studije u Beogradu biće samo priprema za 'surovu školu' rata koji je banuo kao 'prolom' u svijet njegove planine u kojem oduvijek i 'orlovi rano lete'. Tu je uz 'ognjeno radjanje Domovine' počelo Ćopićevo 'ratnikovo proljeće' sa 'rosom na bajonetima' i uz prasak pravog i 'gluvog baruta'. Odratovao je uz mladiće kakav je bio 'Nikoletina Bursać' i starčekanje kakav je bio 'Vuk Bubalo' svih sedam ofanziva i onda u Beogradu počeo da živi 'gorki med' one poslednje 'osme ofanzive'. Za cijelo to vrijeme uz 'bronzanu stražu' sjećanja pisao je ono što je zapazio oko sebe i u sebi. A zapažao je i zapazio mnogo."

E, zato sam ja tetoviro Branka...

P.S. Ako je neko možda 80-ih i 90-ih bio isuviše mali, pa nije imo prilike čitati Branka, evo najtoplije mu preporučujem da krene od "Doživljaja Nikoletine Bursaća", jer to je baš onako prava knjižica, sastavljena od kratkih priča, taman potaman da ne zaboli glava :)

Vlado Dapčević: Biografska beleška + 2 TV intervjua

E, ovo vam je najveći car koji je živeo (tj. više robijao) na ovim prostorima, i neizmerna mi je čast što sam ga imao prilike i lično upoznati 1996-e, i to baš u jeku studentskog protesta, jer takvi ljudi se jednostavno ne zaboravljaju, a takav fanatizam i u neku ruku inat se zaista retko gde sreću, i mislim da od Vlade Dapčevića, inače rođenog brata narodnog heroja Peke Dapčevića (koji ga se naravno odrek'o), nema većeg fanatika na ovim prostorima niti će ga ikad biti. A sad vas prepuštam mom sapatniku iz 90-ih, drugu Vladimiru Markoviću, da vam objasni neke biografske stvari vezane za Dapčevića, a sve u cilju da vas nekako motkom nateramo da pogledate ova dva genijalna intervjua, koji su, malo je reći prajsles, jer ovo majka zaista više ne rađa.

Biografska beleška o Vladu Dapčeviću

Vlado Dapčević bio je jedan izuzetan komunistički revolucionar o čijoj delatnosti, na žalost, šira javnost malo zna. Njegova biografija predstavlja redak primer političke doslednosti, retko svedočanstvo o životu posvećenom borbi za slobodu, i spremnosti da se podnesu žrtve radi sopstvenih političkih principa.

Rođen je 1917. godine u Crnoj Gori, u selu Ljubotinj kod Cetinja. Pohađao je cetinjsku gimnaziju, iz koje je isključen posle organizovanja učeničkog štrajka. Već u to doba prihvata komunističke ideje iz socijalne književnosti i dostupnih dela Marksa, Engelsa, Plehanova i Lenjina, i već 1933. godine, u vreme terora vojno-monarhističke diktature u Jugoslaviji, postaje član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Iste godine je, zbog širenja komunističkih letaka, prvi put uhapšen. U Komunističku partiju Jugoslavije (KPJ) primljen je 1934. godine. Zbog učešća u sukobima sa fašističkom omladinom i sukoba sa policijom na različitim demonstracijama tada je više puta hapšen. Pokazuje se kao sposoban organizator partijskih ćelija, zbog čega je 1935. godine izabran za organizacionog sekretara Pokrajinskog komiteta SKOJ, a početkom 1937. za organizacionog sekretara cetinjskog komiteta KPJ. Prijavljuje se kao dobrovoljac za pomaganje republikanskim snagama u Španiji, ali policija otkriva akciju i hapsi ga zajedno sa većom grupom crnogorskih dobrovoljaca. Tek 1939. godine, bilo mu je dozvoljeno da završi gimnaziju, koju je maturirao u Kotoru. Te godine upisuje se na Tehnički fakultet Beogradskog univerziteta. Učestvovao je u tadašnjim studentskim borbama, kao i u organizovanju partijskih ćelija među radnicima. U jednom od mnogobrojnih sukoba između komunista i fašista na univerzitetu, bio je teško ranjen u glavu metkom iz pištolja.

Početak Drugog svetskog rata u Jugoslaviji, nemački napad 6. aprila 1941. godine, zatiče ga u Beogradu. Odatle se prebacuje u Crnu Goru, gde učestvuje u partijskom radu na mobilisanju naroda za otpor okupatoru. U zoru, 13. jula 1941. predvodi jedan od odreda ustanika u napadu na karabinjersku stanicu u Čevu, čime otpočinje antifašistički ustanak u Crnoj Gori. Kada se usprotivio direktivi o vraćanju određenog broja boraca kućama, nije mu dozvoljeno prisustvo na Pokrajinskoj konferenciji KPJ, i ubrzo biva isključen iz partije. Kao borac Lovćenskog bataljona, ranjen je prilikom napada na Pljevlja. Zajedno sa borcima Lovćenskog bataljona učestvuje u formiranju Prve proleterske brigade, kada postaje borac njenog Prvog bataljona. Posle Igmanskog marša i dolaska u Foču, početkom 1942. godine, ponovo je primljen u Partiju i postavljen za političkog komesara Drinskog dobrovoljačkog odreda.

Sredinom 1942, izabran je za komandira čete Lovćenskog bataljona, međutim, zbog kritičkih istupa ponovo je isključen iz partije. Kao komandir čete bombaša, učestvovao je u nizu borbenih akcija, sve do ranjavanja krajem 1942. godine. Nakon učešća u bitkama na Neretvi i Sutjesci, ponovo je primljen u KPJ i izabran za političkog komesara Sedme krajiške brigade. Tokom 1944. godine postavljen je za političkog komesara oficirske škole pri Vrhovnom štabu, a potom i za političkog komesara Desete divizije NOVJ. Iz rata izlazi u činu potpukovnika. Posle rata postaje predavač na Višoj partijskoj školi, a 1947. godine ga postavljaju za načelnika Uprave Jugoslovenske armije za agitaciju i propagandu. Već tada počinje da kritikuje privilegije koje deo novog državnog rukovodstva spremno prihvata.

Kao delegat prisustvuje Petom kongresu KPJ 1948. godine, ali odbacuje politiku koju rukovodstvo jugoslovenske partije na njemu zastupa. Prihvata Rezoluciju Informbiroa i, videvši da su mali izgledi da u toj situaciji ostvari politički uticaj u armiji, odlučuje se na bekstvo iz zemlje. Prilikom tog pokušaja bekstva, na granici s Rumunijom, gine jedan od njegovih saputnika, general Arso Jovanović, načelnik generalštaba. Posle kraćeg perioda skrivanja u Beogradu, posle novog pokušaja bekstva preko mađarske granice, biva uhapšen. U istražnom zatvoru provodi 22 meseca, a zatim biva osuđen na 20 godina zatvora. Od juna 1950. do decembra 1956. godine bio je zatočen u logorima Stara Gradiška, Bileća i Goli Otok. Za vreme istrage i tokom robijanja, bio je izložen užasnoj torturi, ali ne uspevaju da ga nateraju da se odrekne svojih političkih ubeđenja.

Zbog pretnje novim hapšenjima, 1958. godine beži sa grupom svojih drugova u Albaniju, odakle se, posle nesuglasica među emigrantima oko puteva dalje borbe, prebacuju u Sovjetski Savez. U SSSR emigrantima nude nastavak školovanja ili odgovarajući posao, ali Vlado Dapčević to odbija, jer želi da nastavi sa političkim radom. On organizuje snažnu propagandu uoči Konferencije komunističkih i radničkih partija u Moskvi 1961. godine, nakon čega je, u rezoluciji Konferencije, Savez komunista Jugoslavije osuđen kao oportunistička i revizionistička partija. U vreme izbijanja Kubanske krize, Vlado među emigrantima organizuje dobrovoljce za odlazak na Kubu. Iako su Kubanci odobrili ulazne vize za njih, sovjetske vlasti nisu dozvolile odlazak dobrovoljaca. Posle XXII kongresa Komunističke partije Sovjetskog Saveza (KPSS), podržavajući stav albanskih i kineskih komunista u sukobu s KPSS, Vlado započinje živu aktivnost protiv revizionizma. Zbog toga ga sovjetske vlasti hapse i prete mu progonom.Tokom 1964. i 1965. godine, živi u Odesi i radi na doktorskoj disertaciji o istoriji jugoslovenskog radničkog pokreta. Početkom 1965. godine pokušava da ode u Vijetnam, da bi kao dobrovoljac učestvovao u antiimperijalističkoj borbi vijetnamskog naroda, ali sovjetske vlasti i u ovome ga sprečavaju. Godine 1966. napušta Sovjetski Savez i odlazi u Zapadnu Evropu.

Da bi preživeo, za vreme boravka u Belgiji, Francuskoj, Švajcarskoj i Holandiji, radi najteže fizičke poslove. Istovremeno, pokušava da među jugoslovenskim ekonomskim emigrantima razvije politički rad, ali ne postiže značajniji uspeh. Policije svih ovih zemalja ga više puta hapse i proteruju iz jedne zemlje u drugu. Tek 1969. godine mu je odobren stalni boravak u Belgiji, gde upoznaje svoju buduću suprugu Mišlin. Tamo se povezuje sa različitim marksističko-lenjinističkim organizacijama iz Zapadne Evrope i učestvuje u njihovom radu. Godine 1973. uspešno izbegava atentat od strane agenata jugoslovenske tajne službe. Međutim, 1975. godine jugoslovenska policija u Bukureštu je organizuje njegovu otmicu, uz odobrenje rumunske policije. Tom prilikom su ubijena dva njegova druga. U Jugoslaviji je, na tajnom suđenju, osuđen na smrt zbog „neprijateljske delatnosti“, a zatim je kazna preinačena na 20 godina zatvora. Iz zatvora u Požarevcu je pušten juna 1988. godine, i odmah proteran iz zemlje. Novinari Božidar Kalezić i Slavko Ćuruvija uspeli su da ga intervjuišu u zatvoru, u proleće 1987, ali je zbog političke zabrane taj intervju emitovan na Radio-televiziji Beograd tek četiri godine kasnije. Ćuruvija je 1989. godine u Briselu zabeležio Vladova sećanja, na osnovu čega je izašla knjiga „Ibeovac: ja, Vlado Dapčević“.

Po ukidanju zabrane povratka, septembra 1990. godine, Vlado se vraća u Jugoslaviju. U brojnim intervjuima i javnim nastupima zastupa dosledne komunističke stavove i ukazuje na opasnost od izbijanja rata i raspada Jugoslavije. Nepunu godinu dana se nalazi na čelu novoformirane KPJ, ali zbog sukoba oko nacionalizma u partiji, ona se cepa i Vlado 1992. godine osniva Partiju rada. Za vreme rata na prostoru bivše Jugoslavije, aktivno se angažovao na kritici nacionalističke i bratoubilačke politike, pre svega one koju je vodio režim u Beogradu. U periodu od 1992. godine učestvuje na konferencijama i skupovima marksističko-lenjinističkih partija i organizacija, gde se bori da ovaj pokret, posle sloma revizionističkih istočnoevropskih režima, ponovo afirmiše revolucionarne pozicije.

U obraćanju na jednom političkom sastanku 1996. godine, Vlado Dapčević je ovako obrazložio zbog čega se pod stare dane ponovo politički angažovao: „Vi, drugovi ne možete vjerovati koliko sam radostan što sam ponovo sa vama. Osamdeset mi je godina, i neko će reći – šta taj starac još hoće? No, ja smatram da mi je to kao revolucionarna dužnost. Kako bi to rekao Fidel Kastro: ‘Za revolucionare nema penzije. Oni se bore i rade do smrti’. I dok ne stane moje umorno srce, za mene neće biti predaha da svojim mogućnostima doprinesem najvećem i najljepšem idealu – ostvarenju ideja komunizma. Bijem se 64 godine kao revolucionar i uvijek sam bio ispunjen srećom u toj borbi. Bez obzira na okolnosti u kojima sam se nalazio, uvijek sam se trudio da svojim djelom dam doprinos ideji komunizma. Ovo govorim da shvate naši mlađi drugovi, da za ostvarenje najvećih ideala koje je istorija pred čovječanstvo postavila treba se boriti uporno, do kraja, bez obzira na okolnosti u kojima se nalazimo. I ko nije za velika odricanja i samopregor spreman, bolje da se toga posla ne prihvata, jer revolucionar može biti samo onaj koji dođe do određenog idejno-političkog saznanja, i ne može a da ne bude revolucionar.”

Umro je u Briselu, 12. jula 2001. godine.

Vladimir Marković

Vladimir Vlado Dapčević (1917-2001), revolucionar i dosledni internacionalista. Ceo svoj život proveo u borbi za ostvarenje komunističkih ideja. U svom životu je prešao put od ilegalnog partijskog rada, učešća u ratu i revoluciji, osvajanja vlasti, do hapšenja, progona i boravka u emigraciji. Zbog sukoba sa klasnim neprijateljem i borbe protiv revizionizma proveo više od 22 godine po zatvorima i logorima Jugoslavije.

Ovaj intervju je snimljen aprila 1987. godine u zatvoru Zabela kod Požarevca, a posle četiri godine emitovan je na TV Beograd.

Trajanje: 41 min

 DOWNLOAD :
https://rapidshare.com/files/386128103/Vlado%20Dapcevic%20-%20tvb87.avi 

Intervju se naravno može pogledati i on-line ali meni to nekako nije taj rad, to je više za ove beskurice.

Druga emisija je emitovana na TV Sarajevu 1991. godine, nekoliko meseci pre početka rata u Bosni i Hercegovini.

Trajanje: 93 min

DOWNLOAD :
 https://rapidshare.com/files/1828381453/Vlado%20Dapcevic%20-%20tvsa91.avi